Hayat, engebeli bir yol oğul,
Düşe kalka öğreneceksin yürümesini.
Dost, arkadaş diye sarıldıklarının,
Kimi düşürmeye çalışacak,
Kimi kolundan tutup kaldırmaya bu yolda.
Böyle öğreneceksin,
Güven kelimesinin anlamını.

Sevmek, kendinden vazgeçebilmektir oğul,
Böyle öğreneceksin fedakarlık etmesini.
Kimi zaman mutluluktan uçacak,
Kimi zaman üzüntüden kahrolacaksın.
Böyle öğreneceksin,
Bir ömür boyu omuz omuza yürümeyi.

Kısaca, hayat bitmeyen imtihanlarla doludur oğul,
Kiminden başarılı olacak,
Kiminden sınıfta kalacak,
Hepsinden yeni bir ders çıkaracaksın.
Böyle öğreneceksin,
Hayatın bitmeyen bir okul olduğunu.

Ecir Uğur Küçüksille

Çökülmüş insanların gençliğine üç harflilerle,
LGS, TYT, AYT.
Bir ömür heder ediliyor,
Bakmadan verilen on iki yıllık eğitime.

Belirlemesi isteniyor gençlerden,
Geleceğini üç beş saate.
Sonra da yıkılıyor bütün sorumluluk,
Onların verdiği emeklere.

Kimse mesleğe yönlendirilmiyor,
Koskoca on iki yol boyunca.
Herkes bir yarışa sokuluyor,
Üniversiteye girme yolunda.

Kalmadı gençler kalmadı artık,
Üniversite okumanın bir anlamı.
Sadece mezun olmak yetmiyor,
İnanın gerçek hayat çok farklı!

Gençler!
Herkes okumak zorunda değil üniversite,
Bu ülkenin geleceği mesleki eğitimde!
Kendi yeteneğinizi keşfedin!
Yönelin zamanında bir mesleğe.

Ecir Uğur Küçüksille

Alışveriş elinde oyuncak oldum,
Hayat böyle imiş, buymuş yaşam amacım.
AVM koridorlarında, hayattan soğudum,
Simdi cüzdanım bomboş, kredi kartına mahkumum.

Ömrümce çalıştım, yazık değil mi bana?
İsterim artık, piyango çıksın ama!
Gençliğimi verdim kredi borcuna,
Acaba bir gün, rahat edebilecek miyim?

Bir şeyler almazsam, sinirlerim gerilir,
Para harcamak ruhumu serinletir.
Beklerim maaş gününü büyük umutla,
O gün benim için bayram gibidir.

Ecir Uğur Küçüksille

Sonu belli ağır bir roman hayat,
Her sayfası ayrı bir hikaye!
Okumaya başladığın zaman,
Sonuna nasıl geldiğini anlayamadığın!

Kimi bir sayfadır, kimi yüz sayfa,
Kimi kahır doludur, kimi yaygara,
Bir nefeste okunur biter!
Hepsinde varılır aynı sona!

Ecir Uğur Küçüksille

Platonik aşk benimkisi,
Söylemeye cesaret edemediğim.
Her gün hayaliyle yatıp,
Ümidiyle güne merhaba dediğim.

Sabahları pencereden gözleyip,
Gül cemalinle neşelendiğim.
Açılmak için hep bugün deyip,
Sözcükleri yüreğimde erittiğim.

Bu kalp bu bedende çarptığı sürece,
Sevgim hiç bitmeyecek.
Sen beni hiç bilmesen de,
Gönül gözüm senden başka görmeyecek.

Ecir Uğur Küçüksille

Bir bakışınla düşürdün beni derde,
Oldum uğruna deli divane,
Şimdi ne yerdeyim ne de gökte,
Kaybettim kendimi, bulamıyorum.

Adını duymam yetiyor,
Yüreğim adeta bir volkan, harekete geçiyor,
Vücudumda yer yerinden oynuyor,
Durun diyorum, söz dinletemiyorum.

Seni düşününce, beliriyor ilham perisi,
Döküyorum mısralara hislerimi,
Diyorum söyleyebilsem sevdiğimi,
Bir türlü cesaret edemiyorum.

AŞK diyorlarmış bunun adına,
Yokmuş bir çare bu tutkuya,
Göğsümde pırpır eden masum kuşa,
Sabır diyorum, durduramıyorum.

Ecir Uğur Küçüksille

Anlam yüklenmiş yılın her gününe,
Herkes sokulmuş bir beklentiye!
Unutmak ne mümkün!
Bahsediliyor her zaman, her yerde!

O gün alınmalı mutlaka hediye,
Anneye, babaya, sevgiliye.
O gün hatırlanıp övgüler dizilmeli,
Çevreye, kahramana, mesleğe.

Ne kadar yazık!
Sevgiyi, saygıyı bir güne indirgemek!
Bir saniye sonrasından emin değilken,
Kocaman bir yıl beklemek!

Ecir Uğur Küçüksille

Dürüstlükten ödün vermiyorsan,
Borcunu zamanında ödüyorsan,
Hakka hukuka riayet ediyorsan,
Enayi diyorlar bu zamanda!

Yanına yaklaşmıyorlar,
Var olanlar da uzaklaşıyorlar!
Dünyayı sen mi kurtaracaksın diyorlar!
Dalga geçip eğleniyorlar bu zamanda!

Belki, türünün son örneklerindensin!
Belki, rağbet görmeyensin!
Belki, yalnızlığa itilensin!
Ama,
Onurunla yaşayıp ölensin bu zamanda.

Ecir Uğur Küçüksille

Gülmeyi unuttum senden sonra,
Dudaklarım adeta tebessüm orucunda.
Sevgiye hasret yüreğim yasta,
Karanlıklar içinde yürüyorum, hayat denen yolda.

Buram buram sen kokan,
Her köşesi seni hatırlatan,,
Beni derin acılara boğan,
O evden, ayrıldım senden sonra.

İstanbul Kumburgaz’da,
Kırık kalpler sokağı dört numara.
Kader arkadaşlarımla dertleşiyorum,
Her akşam köşe başında.

Olur da dönersen mutlaka uğra,
Sakın zili çalma, kapıyı üç defa tıkla.
Sen olduğunu bileyim, koşarak geleyim,
Güneş doğsun karanlık dünyama.

Ecir Uğur Küçüksille

Çocuk olmadan adam olmak,
Hayatın yükünü omuzlamak,
Küçük yaşında sorumluluklar almak,
Yaşamın zorluklarıyla erkenden tanışmak.

Küçümseyen gözlerle bakanlara,
Olmaz diyenlere inat savaş!
Kimi için hayatın ta kendisi,
Kimi için sıradan bir hayat hikayesi!

Dünya döner, devir değişir,
Ama, ne insanlar ne de toplum değişmez!
Velhasıl,
Zordur, çocuk olmadan adam olmak!

Ecir Uğur Küçüksille