Yok bazı insanların ayarı,
Atıp savuruyorlar bulduklarında ortamı.
Hele bir de yoksa tanıdıkları,
Açık bırakıyorlar herkesin ağzını.

Ne çözemedikleri iş var,
Ne bilmedikleri konu,
Ne de tanımadıkları kişi,
Sanki bir ingiliz anahtarı!

Ayarsız terazi gibiler,
Hiç birbirini tutmaz söyledikleri.
Aynı bukalemun gibiler,
Değişiveriyor hemen sözleri.

Ortamdaysan bir de tanıyorsan söyleyeni,
Bilirsin bu duruma nasıl geldiğini!
O konuşur sen için için gülersin,
Sonunda dayanamaz düşürürsün maskesini.

Ne utanır ne de yüzü kızarır,
Tertemiz, huzur doludur kalpleri!
Bin kere ortaya çıksa da yalanları,
Hep takdir görürler kendileri!

Ecir Uğur Küçüksille

Sevdim seni bir kere,
Sakın bana unut deme.
Seninle açtım gözümü,
Anlatamam bunu yaralı gönlüme.

Çok emek verdim çok bu sevgiye,
Gözüm gibi baktım,
Ellerimle büyüttüm,
Kalbimin en müstesna köşesinde,

Şimdi sen gelip unut diyorsun,
Yüreğini çorak çöle çevir diyorsun,
Karanlıklarda kaybol delir diyorsun,
Beni mecnun misali yollara düşürme.

Sana kolay unut demek,
Sen seni unutmak nedir bilmiyorsun ki!
Bana bir ömür ızdırap demek,
Bir hevesti deyip geçemem ki!

Ecir Uğur Küçüksille

İnsan vardır tebessüm ettirir,
Gününe, gönlüne neşe getirir.
Hep düşünür senin iyiliğini,
Yük olmak ona zul gelir.

İnsan vardır yaka silktirir,
Yaptıklarıyla ömrünü tüketir.
Sen her şeyi söylersin yüzüne,
Kapıdan kovarsın bacadan gelir.

Ecir Uğur Küçüksille

Çok oldu yolun yarısını bitireli,
Su misali, bir ömür geldi geçti.
Sen de kırk ben diyeyim elli,
Omuzlarımda yük taşımaktan yoruldum artık .

Hep güldüm belli etmedim içimi,
El uzattım yardımım olur diye belki.
Onlar her şeyi bildi, haddini bilmedi!
İnsanoğluyla uğraşmaktan yoruldum artık.

Kırarım diye korktum herkesi,
Kafama taktım söylediğim sözleri.
Ben benden gittim yıprattım kendimi,
Uzayan dillerden yoruldum artık.

Fırsat bildiler şu sessiz halimi,
Yüklendiler, ezdiler her fırsatta beni.
Yaş erdi kemale açtım gözlerimi,
Karanlık kalplerden yoruldum artık.

Yolun sonu yaklaştı,
İşini gören koşarak kaçtı!
Yoruldu artık gönül,
Hepsini yaradana bıraktı.

Ecir Uğur Küçüksille

Eskiden görevini yapmak sıradandı; fazlasını yapan ödüllendirilirdi.
Şimdi görevini yapmak bile övgü sebebi oldu.
Çünkü vasatlık çoğaldıkça, normal olan başarı gibi pazarlanıyor.

Ecir Uğur Küçüksille

Yaş ilerledikçe anlıyorsun,
Ölmek değil de kalmak problem…

Ecir Uğur Küçüksille

Herkes gelip derdini anlatıyor,
Derman için fikir istiyor,
Konuşuyor, dinliyor ama,
Kimse varmı senin de derdin demiyor!

Bencillik kemiklerine işlemiş adeta insanların,
Dereyi geçinceye kadar baş tacısın işi olanın,
Önemli değil senin tasan var, yastasın, hastasın!
Onlar iyi olsun da gerisi harap olup yansın!

Böyle desen adam oldu diyorlar arkandan!
Ama vazgeçmiyorlar menfaatleri için aramaktan.
Sen utanıyorsun söylediklerini düşündükçe,
Onlar utanmıyorlar seninle konuşmaktan!

Ecir Uğur Küçüksille

Yıllar oldu seni görmeyeli,
Yerin hiç değişmedi, gönül evimin baş köşesi.
Bazen yad ederim de maziyi,
Hüzün dolar yüreğim, silerim nemli gözlerimi.

Yine ışık saçıyor musun deniz gözlerinle?
Savuruyor musun saçlarını esen yelde?
Güller açıyor mu gülünce gamzelerinde?
Dağıtıyor musun karanlığı sözlerinle?

Gidiyor musun her sabah Bebek Sahile?
Yürüyor musun oradan Ortaköy’e?
Oturuyor musun boğaza karşı keyifle?
Ve haykırıyor musun yeni güne merhaba diye?

Yarım geçti ömrüm, avundum işte,
Belki yaşadım ama, bir yanım hep sende.
Seni düşünerek yastığa başımı koyuyorum,
Belki görürüm diye düşümde.

Ecir Uğur Küçüksille

Çıkmak istersin çemberden dışarı,
Görev edinirsin insanlardan kaçmayı.
Ne yapsam ne etsen olmaz,
Bir yol bulup sağlarlar kalmanı.

Ya arkandan konuşurlar,
Ya damarına basarlar,
Ya da isterler yanlışı yapmanı,
Bırakmazlar hiçbir zaman yakanı.

Çember kötülüklerin anası,
Çember bir dedikodu kazanı,
Çember sonsuz bir karmaşa,
Değiştirir benim diyen insanı.

Ecir Uğur Küçüksille

Gözlerim gözlerinde dalarken uzaklara,
Bir ılık rüzgar esiyor gönlümün kumsalında.
Kıyıya vuran dalgalar sonsuz bir huzur bana,
Bir de sen olsan bir de sen yanımda.

Hayal işte benimkisi!
Böyle avutuyorum kendimi.
Biliyorum farkımda bile değilsin,
Duymuyorsun seni gördüğümde çırpınan kalbimi.

Öğrendim artık karşılıksız sevmeyi,
Kalbimdeki ateşi küllendirmeyi.
Mecnunluğu en iyi ben bilirim,
Ve yakın olup özlemeyi.

Ecir Uğur Küçüksille