Yok kimseden bir beklentim,
Her zaman doğru bildiğimi söylerim.
Sizi memnun etmek değil görevim,
Ben buyum, değişmeyez benim fikrim.
Beni sevmeyin, “Hiçbir şey beğenmez.” deyin,
Yüzüme gülün, arkamdan söylenin!
Yüzüm ak, boynum dik her zaman,
Doğrular yanlışla sıvanmaz, bunu bilin.
Bir garip başım var şu dünyada,
Onu da kula eğmemek tek hedefim.
Siz güvenin paranıza, makamınıza,
Ben böyle geldim, böyle gideceğim.
Ecir Uğur KÜÇÜKSİLLE
Sahte kalabalıkların içerisinde eksilmektense, yalnızlığımda kendim olarak kalmayı yeğlerim.
Ecir Uğur KÜÇÜKSİLLE
Ne ar kaldı ne hayâ ,
Ne de yüzü kızarıp eğilen bir kafa.
Yapan yaptığıyla gurur duyuyor!
Başı dimdik geziyor etrafta!
Bir de varsa işin içinde para,
Ya da bankada yüklü bir zula.
Çevresi dolup taşıyor,
Diyorlar, oluruz hep yanında!
Güç sarhoşu oluyor yapanlar,
Bakıyor ne yapsa kopuyor alkışlar!
Daha fazla yoldan çıkıyor,
Doymuyor, doymuyor, doymuyorlar!
Ecir Uğur KÜÇÜKSİLLE
Öyle bir çağdayız ki, işini bilen değil, kendini pazarlayan; emek veren değil, çok konuşan değer görüyor.
Liyakat susuyor, reklam konuşuyor!
Ecir Uğur Küçüksille
Eskiden zaman çabuk geçiyor denirdi,
Şimdi su gibi akıp gidiyor adeta!
Yıl, hafta, gün, saat hepsi anlamını yitirdi,
Anı yaşıyoruz sadece, atıyoruz öncesini tozlu raflara!
Zaman koşuyor, biz yetişmeye çalışıyoruz,
Hep nefes nefese, hep yetişememe korkusu!
Bir saniye önce ne oldu hemen unutuyoruz,
Oysa her yaşanan etki ediyor ruha ömür boyu!
Ecir Uğur KÜÇÜKSİLLE
Ömrümün sonbaharındayım,
Kışa çeyrek mi var desem bilemedim!
Böyle söyleyince,
Yok canım sen de diyor çevremdekiler.
Bakıyorum söyleyenlere,
Hepsi sonbahara girmek üzereler!
Hazan yaprakları misali,
Dökülüyor yapraklar yaşam ağacımdan birer birer.
Kimi hazan renginde,
Kimi hazanla yeşil arasında,
Kimiyse daha yemyeşiller!
Ne kadar dayanır bilmem gövdem bu sonbahara?
Çırılpçıplak kalacağım,
Böyle giderse daha kışın başında!
Sonra mı?
Sonrası malum, ben de karışığ gideceğim toprağa!
Ecir Uğur KÜÇÜKSİLLE
Bu hayatta en çok yoran şey, insanların susmaları ve karşısındakilerden onları anlamalarını beklemeleri…
Ecir Uğur Küçüksille
Herkes insan olarak dünyaya geliyor ama insan olarak hayatını devam ettirenlerin sayısı giderek azalıyor!
Ecir Uğur Küçüksille
Düşündükçe her gün yaşananları,
Aklım hayalim almıyor, çıldırıyorum.
Yapıldı diye bizle paylaşılanları,
İzliyor, dinliyor çıldırıyorum.
Normalmiş gibi yansıtılıyor olanlar,
Aslında alışın demek istiyorlar!
Dünyanın içinden geçtiler, doymuyorlar!
Anlamaya çalışıyor, çıldırıyorum.
Herkes sus pus, vurdumduymaz,
Kendisine dokunana kadar ses çıkarmaz!
İçim daralıyor, yüreğim dayanmaz,
İğneyle kuyu kazıyor, çıldırıyorum.
Ecir Uğur Küçüksille
Yok bazı insanların ayarı,
Atıp savuruyorlar bulduklarında ortamı.
Hele bir de yoksa tanıdıkları,
Açık bırakıyorlar herkesin ağzını.
Ne çözemedikleri iş var,
Ne bilmedikleri konu,
Ne de tanımadıkları kişi,
Sanki bir ingiliz anahtarı!
Ayarsız terazi gibiler,
Hiç birbirini tutmaz söyledikleri.
Aynı bukalemun gibiler,
Değişiveriyor hemen sözleri.
Ortamdaysan bir de tanıyorsan söyleyeni,
Bilirsin bu duruma nasıl geldiğini!
O konuşur sen için için gülersin,
Sonunda dayanamaz düşürürsün maskesini.
Ne utanır ne de yüzü kızarır,
Tertemiz, huzur doludur kalpleri!
Bin kere ortaya çıksa da yalanları,
Hep takdir görürler kendileri!
Ecir Uğur Küçüksille