Ne ilk ne de son hançer bu sırtımdaki, Her birinin acısı kalbimde hala. Ölünceye kadar unutamam ki! Hep güvenmiştim haince saplayanlara.
Çok yardım görmedim çocukluğumda, Her gün duam oldu yardım edebilmek insanlara. Hayır demekten kaçtım, görev edindim, Yardım ettim elimden geldiğince onlara.
Karşılık beklemedim kimseden, Bir selam, bir de hal hatır sormaktan başka. Ama yoruldum artık üzülmekten, Tahammülüm kalmadı kullanılıp atılmaya!
Bilmem kaç günüm kaldı şu kısa ömürde, İstemem süslü sözler, sahte gülüşler de! Ben yerine getirdim görevimi yeterince, Menfaati olmayanlar çalsın kapımı sadece!
Alıp eline kılıcı sağa sola savuranlar, Ne haktan ne de hukuktan anlamayanlar, Bulunduğu yerin ağırlığını kaldıramayanlar, Gün gelip yaptıklarınızla yüzleşeceksiniz elbet.
Güce güvenip koşulsuz biat isteyenler, En ufak çıkan sese esip gürleyenler, Hiç düşmeyecekmiş gibi kırıp dökenler, Gün gelip yaptıklarınızla yüzleşeceksiniz elbet.
Dünya malına tamah edip şımaranlar, Hep ben diye diye üstten bakanlar, Bir selam ile gönüllere dokunmayanlar, Gün gelip yaptıklarınızla yüzleşeceksiniz elbet.
Elbet var dara düşeni de bir dinleyen, Elbet var zamanını bekleyen, Elbet var sabrı selamete erdiren, Gün gelip ağlayanlar gülecek elbet.
Eskiden zaman çabuk geçiyor denirdi, Şimdi su gibi akıp gidiyor adeta! Yıl, hafta, gün, saat hepsi anlamını yitirdi, Anı yaşıyoruz sadece, atıyoruz öncesini tozlu raflara!
Zaman koşuyor, biz yetişmeye çalışıyoruz, Hep nefes nefese, hep yetişememe korkusu! Bir saniye önce ne oldu hemen unutuyoruz, Oysa her yaşanan etki ediyor ruha ömür boyu!