KOLTUK

Ortada bir koltuk,
Onlarca göz onda.
Ellerini ovuşturup iç geçiriyor,
Ben oturmalıyım o koltuğa.

Ben oturmalıyım ki diyor,
İliklensin önümde düğmeler.
Ben oturmalıyım ki diyor,
Ayrılmasın etrafımdan kimseler.

Baki kalacak gibi oturdu da,
O koltuğa nice kimseler.
Şimdi sadece akıllarda,
Birer kelimeden ibaretler.

Ecir Uğur KÜÇÜKSİLLE

Bu yazı Şiir kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.