Çıkmak istersin çemberden dışarı,
Görev edinirsin insanlardan kaçmayı.
Ne yapsam ne etsen olmaz,
Bir yol bulup sağlarlar kalmanı.
Ya arkandan konuşurlar,
Ya damarına basarlar,
Ya da isterler yanlışı yapmanı,
Bırakmazlar hiçbir zaman yakanı.
Çember kötülüklerin anası,
Çember bir dedikodu kazanı,
Çember sonsuz bir karmaşa,
Değiştirir benim diyen insanı.
Ecir Uğur Küçüksille
Gözlerim gözlerinde dalarken uzaklara,
Bir ılık rüzgar esiyor gönlümün kumsalında.
Kıyıya vuran dalgalar sonsuz bir huzur bana,
Bir de sen olsan bir de sen yanımda.
Hayal işte benimkisi!
Böyle avutuyorum kendimi.
Biliyorum farkımda bile değilsin,
Duymuyorsun seni gördüğümde çırpınan kalbimi.
Öğrendim artık karşılıksız sevmeyi,
Kalbimdeki ateşi küllendirmeyi.
Mecnunluğu en iyi ben bilirim,
Ve yakın olup özlemeyi.
Ecir Uğur Küçüksille
Alıp başımı gitmek istiyorum bu şehirden,
Laftan, sözden, keşmekeşten…
Üç kuruş etmeyecek insanların,
Baş üstünde taşınmasını izlemekten!
Yok yüzüne açıkça konuşabilen,
Herkes hoşlanıyor kaçak güreşmekten!
Sorsan hepsi çıkmış ak kaşık sütten,
Alıp başımı gitmek istiyorum bu şehirden.
Oysa anılarım var her köşesinde,
Özlem duyuyorum yaşadığım eski günlere.
Zaman mı yoksa insanlar mı getirdi onu bu hale,
Alıp başımı gitmek istiyorum bu şehirden.
Tanıdık simalardan da kaçıyorum aslında,
Dost dediklerin taşıdığın bıçak sırtında!
Bırakıp hepsini yalanlarıyla,
Herkesten her şeyden uzaklara,
Alıp başımı gitmek istiyorum bu şehirden.
Ecir Uğur Küçüksille
Sen uğraş, didin, kahır çek,
Sahiplenecek biri vardır o işi elbet!
Reklamı yapılır, aman canım sana ne gerek!
Yapılacaklar var, haber verseydiniz bir zahmet!
Lazımsın onlara sadece hizmette,
Yaparsın o kadar gerisi ne haddine!
Sen sadece tebâsın bak görevine,
Sakın baştakilere sorun getirme!
Ecir Uğur KÜÇÜKSILLE
Dışardan baksan adam,
Üstünde başında var bir nizam.
Yaklaşıp ediyorsun iki kelam,
Anlıyorsun nasibini almamış insanlıktan.
Ne bir üslubu var, ne sözlerinin anlamı,
Yersiz bir ben algısı!
Bu özgüven kendisinden gelmiyor,
Belli arkasında var bir dayısı!
Diyorsun toplumun aynası bu,
Bir nesil büyüyor görerek durumu!
Ve herkes normalleştiriyor bunu!
Yitiriyorum içimde yeşeren birkaç umudu.
Ecir Uğur Küçüksille