Yıllar oldu seni görmeyeli,
Yerin hiç değişmedi, gönül evimin baş köşesi.
Bazen yad ederim de maziyi,
Hüzün dolar yüreğim, silerim nemli gözlerimi.

Yine ışık saçıyor musun deniz gözlerinle?
Savuruyor musun saçlarını esen yelde?
Güller açıyor mu gülünce gamzelerinde?
Dağıtıyor musun karanlığı sözlerinle?

Gidiyor musun her sabah Bebek Sahile?
Yürüyor musun oradan Ortaköy’e?
Oturuyor musun boğaza karşı keyifle?
Ve haykırıyor musun yeni güne merhaba diye?

Yarım geçti ömrüm, avundum işte,
Belki yaşadım ama, bir yanım hep sende.
Seni düşünerek yastığa başımı koyuyorum,
Belki görürüm diye düşümde.

Ecir Uğur Küçüksille

Çıkmak istersin çemberden dışarı,
Görev edinirsin insanlardan kaçmayı.
Ne yapsam ne etsen olmaz,
Bir yol bulup sağlarlar kalmanı.

Ya arkandan konuşurlar,
Ya damarına basarlar,
Ya da isterler yanlışı yapmanı,
Bırakmazlar hiçbir zaman yakanı.

Çember kötülüklerin anası,
Çember bir dedikodu kazanı,
Çember sonsuz bir karmaşa,
Değiştirir benim diyen insanı.

Ecir Uğur Küçüksille

Gözlerim gözlerinde dalarken uzaklara,
Bir ılık rüzgar esiyor gönlümün kumsalında.
Kıyıya vuran dalgalar sonsuz bir huzur bana,
Bir de sen olsan bir de sen yanımda.

Hayal işte benimkisi!
Böyle avutuyorum kendimi.
Biliyorum farkımda bile değilsin,
Duymuyorsun seni gördüğümde çırpınan kalbimi.

Öğrendim artık karşılıksız sevmeyi,
Kalbimdeki ateşi küllendirmeyi.
Mecnunluğu en iyi ben bilirim,
Ve yakın olup özlemeyi.

Ecir Uğur Küçüksille

Alıp başımı gitmek istiyorum bu şehirden,
Laftan, sözden, keşmekeşten…
Üç kuruş etmeyecek insanların,
Baş üstünde taşınmasını izlemekten!

Yok yüzüne açıkça konuşabilen,
Herkes hoşlanıyor kaçak güreşmekten!
Sorsan hepsi çıkmış ak kaşık sütten,
Alıp başımı gitmek istiyorum bu şehirden.

Oysa anılarım var her köşesinde,
Özlem duyuyorum yaşadığım eski günlere.
Zaman mı yoksa insanlar mı getirdi onu bu hale,
Alıp başımı gitmek istiyorum bu şehirden.

Tanıdık simalardan da kaçıyorum aslında,
Dost dediklerin taşıdığın bıçak sırtında!
Bırakıp hepsini yalanlarıyla,
Herkesten her şeyden uzaklara,
Alıp başımı gitmek istiyorum bu şehirden.

Ecir Uğur Küçüksille

Sen uğraş, didin, kahır çek,
Sahiplenecek biri vardır o işi elbet!
Reklamı yapılır, aman canım sana ne gerek!
Yapılacaklar var, haber verseydiniz bir zahmet!

Lazımsın onlara sadece hizmette,
Yaparsın o kadar gerisi ne haddine!
Sen sadece tebâsın bak görevine,
Sakın baştakilere sorun getirme!

Ecir Uğur KÜÇÜKSILLE

Dışardan baksan adam,
Üstünde başında var bir nizam.
Yaklaşıp ediyorsun iki kelam,
Anlıyorsun nasibini almamış insanlıktan.

Ne bir üslubu var, ne sözlerinin anlamı,
Yersiz bir ben algısı!
Bu özgüven kendisinden gelmiyor,
Belli arkasında var bir dayısı!

Diyorsun toplumun aynası bu,
Bir nesil büyüyor görerek durumu!
Ve herkes normalleştiriyor bunu!
Yitiriyorum içimde yeşeren birkaç umudu.

Ecir Uğur Küçüksille

Bir güldüysem,
Bin ağladım,
İflah olmaz bir derbederim.
Varlığında ner gördüm ki yokluğuna üzüleyim!

Solup giden şu ömrümde,
Bir can suyu içmedim.
Nice goncalar döndü güle,
Ben hiç bahar görmedim.

Ecir Uğur Küçüksille

İyi yönetici, altındaki yöneticileri atayarak onlara sorumluluk veren sonra da her kararlarını sorgulayan yönetici değildir.

İyi yönetici, altındaki yöneticileri atadıktan sonra onların kararlarına güvenen ve arkalarında duran yöneticidir.

Ecir Uğur Küçüksille

Beni seveceksen şimdi sev,
Yarın sevmesen de olur!
Şu an ihtiyacım var,
Birinin beni sevdiğini bilmeye!

Öyle yalnızım,
Öyle çaresizim, anla işte.
Karanlık dehlizlerde kayboldum,
Yolumu bulmak için muhtacım sevgiye.

Başımı koyacak bir omuz,
Derdimi dinleyen bir çift göz,
Bugün, şu anda, hemen,
Hepsi bu işte.

Ecir Uğur Küçüksille

Biri de demiyor ki yaptığın yanlış diye,
Her söylediğini koyuyorlar baş üstüne!
Aman diyorlar kalkma otur yerinde,
O da koyuyor kendini padişah yerine!

Göstermiyorlar ona hiç aşağıyı,
İlk onlardan duyuyor olayları!
Sanıyor her yer güllük gülistanlık,
İnsanlar abartıyor yaşadıklarını!

Öyle kaptırıyor ki kendisini,
Siliyor etrafındakiler hariç herkesi!
Kırıp döküyor, talan ediyor,
Düşünüyor benim en iyi yönetici!

Bilmiyor ki bitiyor insanlarda kredisi,
Konuşuyorlar arkasından ileri geri!
O makam kimseye baki değil,
Gidecek o koltuktan diğer herkes gibi.

Bulamayacak kendine selam vereni,
Açamayacak kapattığı kapıları geri!
Sessiz sedasız kaybolup gidecek,
Hatıralarda bile kalmayacak yeri.

Ecir Uğur Küçüksille